Καταστατικό του ιστολογίου

1. Μπορεί ο καθένας να γράψει ό,τι θέλει σε αυτόν τον χώρο χωρίς να λογοκριθεί από κανέναν.
2. Όλοι είμαστε ίσοι και μπορούμε να πράξουμε ανάλογα με τις δυνάμεις και τη φαντασία μας.
3. Δεν μας απασχολεί το θέμα του καλού και του κακού.
4. Δεν υπάρχει εδώ μέσα δίκαιο και άδικο.
5. Μίλα όπως σκέφτεσαι.

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Simon and the desert (1965)

Όλοι θα έχετε ακουστά τον Λουίς Μπουνιουέλ και αν όχι πολύ κακώς. Φίλος του Σαλβαντόρ Νταλί και του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες του κινηματογράφου και ο άνθρωπος που εισήγαγε το Σουρρεαλισμό στην 7η τέχνη. Συμπληρωματικά, ήταν από τους μεγαλύτερους άθεους που γνωρίζω!

Λοιπόν αυτή η ταινία μικρού μήκους (43 λεπτών) αποτελεί εκλεκτή σοδειά με όλα τα χαρακτηριστικά που διέπουν το μπουνιουελικό σύμπαν: δηλαδή τις εμμονές του με τη θρησκεία και την αγάπη του για τη διαστροφή, την τερατομορφία και την παραβατική συμπεριφορά.
Η ταινία χλευάζει όλη την αγιοσύνη και την εκκλησιαστική επιχείρηση παραγωγής θαυμάτων και αγίων με ένα ανελέητα καυστικό χιούμορ. Οι θρήσκοι ας μην την παρακολουθήσουν καλύτερα!
Ο Συμεών είναι αμαρτωλός και αποφασίζει να ανέβει σε μια στήλη ώστε να είναι πιο μακριά από τη γη και πιο κοντά στον Ουρανό. Πάνω στο στύλο όμως δέχεται τις άγριες επιθέσεις του Σατανά που προσπαθεί να «ξελογιάσει» τη σάρκα του με κάθε μέσο αλλά αποτυγχάνει… Ώσπου…..;
Το τέλος της ταινίας είναι ιδιοφυές.
Παραθέτω πληροφοριακά ώστε να υπάρχει αντίλογος:                                                   
«Ο όσιος Συμεών ο Στυλίτης καταγόταν από ένα χωριό που ονομαζόταν Σισάν και το οποίο βρισκόταν ανάμεσα στην επαρχία των Σύρων και των Κιλίκων. Έζησε τον 5ο μ. Χ. αιώνα, επί αυτοκράτορος Λέοντος του Μεγάλου και όταν Πατριάρχης Αντιοχείας ήταν ο Μαρτύριος. Αγάπησε την προσευχή και την άσκηση από την νεαρή του ηλικία και με την βοήθεια των πνευματικών του Διδασκάλων έφθασε στα υψηλότερα σημεία της πνευματικής ζωής.
Αφού έζησε στην αρχή την κοινοβιακή ζωή, στην συνέχεια πήγε σε ησυχαστικά μέρη και εγκαταστάθηκε σε έναν λάκκον άνυδρο και εκεί ησύχαζε, δηλαδή ζούσε με άσκηση και προσευχή. Κατόπιν εγκαταστάθηκε σε ένα μοναχικό κελί και στην συνέχεια, επειδή απέκτησε μεγάλη φήμη και πήγαιναν πολλοί να τον δουν, με αποτέλεσμα να μη βρίσκει ησυχία, γι’ αυτό και έπηξε στην γη ένα στύλο υψηλόν, τριανταέξι πήχεις και εκεί έμενε όρθιος ημέρα και νύκτα.
Κάτω από τον στύλο του Οσίου συνέρρεαν πλήθη ανθρώπων για να τον δουν και να ακούσουν τον θεόπνευστο παρηγορητικό του λόγο και πολλοί αλλόθρησκοι εβαπτίζοντο.
«Μιμήθηκε την ζωή των αγγέλων με υλικόν σώμα, τόσον πολύ ώστε μερικοί να απορούν γι’ αυτόν και να διερωτώνται μήπως ήταν κάποια ασώματη φύση» (Αγ. Νικοδήμου Αγορείτου, Συναξαριστής, εκδ. Σπανός, τόμ. Α, σελ. 4).
Έφυγε από την πρόσκαιρη αυτή ζωή σε ηλικία πενηνταέξι ετών. Σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα έφθασε σε τόσο μεγάλα ύψη αρετής, ώστε οδήγησε χιλιάδες λαού στην Θεογνωσία, ευεργέτησε και συνεχίζει να ευεργετεί με τις πρεσβείες του και το πλήθος των θαυμάτων που επιτελεί.
Ο άγιος Συμεών ο Στυλίτης με τον τρόπο της ζωής του φανερώνει:
Πρώτον, τον τρόπο με τον οποίον οι άγιοι ασκούν ποιμαντικό και ιεραποστολικό έργο. Και ο τρόπος αυτός, όπως φανερώνουν τα πράγματα, είναι και ο αποτελεσματικότερος. Διδάσκουν, νουθετούν, παρηγορούν με τον τρόπο της ζωής και με τον λόγο τους, που δεν είναι εγκεφαλικός, ηθικίστικος, αλλά αναγεννητικός και ζωοποιός, αφού βγαίνει μέσα από μια καρδιά καθαρή, αναγεννημένη και γεμάτη από την χάρη του αγίου Πνεύματος.
Δεν επεδίωκε να έχει κοντά του κόσμο και πολύ περισσότερο δεν ήθελε να έχει οπαδούς. Δεν προσκαλούσε τα πλήθη, ίσα – ίσα τα απέφευγε και επεδίωκε την ησυχία. Όσο όμως επιθυμούσε την αφάνεια και την ησυχία, τόσο η φήμη τον κατεδίωκε. Κατέβηκε σε λάκκο να κρυφτεί και τον βρήκαν.
Ανέβηκε σε ψηλό στύλο και έτρεχαν από κάτω και παρέμεναν στην ζέστη και το κρύο, περιμένοντας ένα του λόγο, μια του νουθεσία, που παρηγορούσε, έλυνε προβλήματα και γιάτρευε πληγές.
Με την προσευχή του θεράπευε τους ανθρώπους σωματικά και ψυχικά. Τους αναγεννούσε, τους οδηγούσε στο βάπτισμα και την βίωση της κατά Χριστόν ζωής.»
Simón del desierto (1965) Σκηνοθεσία: Luis Buñuel

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου