Καταστατικό του ιστολογίου

1. Μπορεί ο καθένας να γράψει ό,τι θέλει σε αυτόν τον χώρο χωρίς να λογοκριθεί από κανέναν.
2. Όλοι είμαστε ίσοι και μπορούμε να πράξουμε ανάλογα με τις δυνάμεις και τη φαντασία μας.
3. Δεν μας απασχολεί το θέμα του καλού και του κακού.
4. Δεν υπάρχει εδώ μέσα δίκαιο και άδικο.
5. Μίλα όπως σκέφτεσαι.

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

Η πείνα (1966)

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Νορβηγού, βραβευμένου με Νομπέλ λογοτεχνίας συγγραφέα, Κνουτ Χάμσουν.
Το είχα διαβάσει παλιότερα και πραγματικά είχα συγκλονιστεί από τον τρόπο που μεταδίδει την αγωνία του ήρωα στον αναγνώστη. Λέγεται ότι είναι αυτοβιογραφικό.
Παραθέτω από τον πρόλογο του μεταφραστή του βιβλίου κ. Δημήτρη Χορόσκελη των εκδόσεων Ζήτρος ©1997:
«Ούτε μια ώρα δίχως πρόβλημα, εδώ κι επτά-οκτώ μήνες, ούτε η απαραίτητη τροφή για μια εβδομάδα, πριν η μιζέρια με γονατίσει ξανά. Κι επιπλέον, παρ’ όλη αυτή την εξαθλίωσή μου, είχα παραμείνει τίμιος, απόλυτα τίμιος. Ο Θεός να με συγχωρεί, όμως τι ηλίθιος που ήμουν! Αν αυτή εδώ τη στιγμή βρω στο δρόμο τον κουμπαρά ενός μαθητή, το μοναδικό όρε μιας φτωχής χήρας, θα τα μαζέψω και θα τα χώσω στην τσέπη μου αδίστακτα, και θα κοιμηθώ πάνω τους ξένοιαστος όλη τη νύχτα. Δεν είχα περάσει αλώβητος από τόσες απίστευτες δυσκολίες, η υπομονή μου είχε εξαντληθεί, ήμουν έτοιμος για όλα. [...]»
«Η πείνα», το πιο δημοφιλές και πολυμεταφρασμένο έργο του Χάμσουν, είναι μια περιγραφή της μοναξιάς και της εξαθλίωσης του ανθρώπου που κάνει το «λάθος» να επιδίδεται σε πνευματικές και δημιουργικές δραστηριότητες, σε έναν συβαριτικό κόσμο αναζήτησης υλικών απολαύσεων. Αποτελεί ίσως την πιο «βιολογική» μελέτη αυτής της κατάστασης (σε σχέση με το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι ή τον «Λύκο της στέπας» του ‘Εσσε), αφού ο αναγνώστης νοιώθει κυριολεκτικά στα σπλάχνα του αυτή τη φοβερή αίσθηση της πείνας που κατατρώει τον ήρωα, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα του βιβλίου. «Η πείνα» όμως είναι παράλληλα και μια σημειολογία του αντι-τυχαίου, της αναγκαιότητας και του πεπρωμένου, μια μάχη του ήρωα με τις αόρατες δυνάμεις που τον καταδικάζουν, όπως οι θεοί τον Προμηθέα, σε φρικτή τιμωρία για την Ύβρη που διαπράττει, δηλαδή για τη μη ενασχόλησή του με καθαρά γήινες δραστηριότητες.»
Η ταινία είναι εξίσου συγκλονιστική με το βιβλίο, πράγμα πολύ δύσκολο γιατί σ’ αυτό χρησιμοποιείς τη δική σου δύναμη φαντασίας για να το ζωντανέψεις. Η ερμηνεία του Περ Όσκαρσον πραγματικά καθηλώνει, η μουσική και η άψογη φωτογραφία χρωματίζουν στις ποσότητες και στις σωστές στιγμές τα δρώμενα φτιάχνοντας ένα ντελιριακό περιβάλλον τελείως απόκοσμο… Ίσως από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τελευταία.
Ας κάνουμε και τη συνηθισμένη νύξη στην επικαιρότητα χαριτολογώντας(;) ότι κάτι τέτοιο μας περιμένει κι εμάς εδώ στην Ελλάδα εντός ολίγου… Πείνα και των γονέων!
Καλή προβολή                                                                                                                  
Η πείνα (1966)
Σκηνοθεσία: Henning Carlsen
Φωτογραφία: Henning Kristiansen
Μουσική: Krzysztof Komeda
Με τους: Per Oscarsson [Βραβείο Ανδρικής Ερμηνείας Φεστιβάλ Καννών, 1966], Gunnel Lindblom

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου