Ο Τακάσι Μίικε είναι ιδιαίτερη περίπτωση κινηματογραφιστή: εκκεντρικός μέχρι τα όρια του γκροτέσκ, κινείται γύρω από τις παρυφές του σουρρεαλιστικού σινεμά. Οι ταινίες του βρίθουν από στοιχεία ανατριχιαστικά και ηθελημένα σοκαριστικά.
Στη συγκεκριμένη ένας χήρος μεσήλικας μετά από προτροπή του γιου του αποφασίζει να παντρευτεί για δεύτερη φορά. Κάνει συζήτηση με το φίλο του ο οποίος τον βοηθά να διοργανώσει μια ψεύτικη οντισιόν για ταινία απ’ όπου θα διαλέξει την μέλλουσα νύφη. Από όλες τις κοπέλες και ενώ διατείνεται ότι ψάχνει για μια γυναίκα με αυτοπεποίθηση διαλέγει το εντελώς αντίθετο: μια φοβισμένη κοπελίτσα με βασανισμένο παρελθόν. Το «θύμα» έχει όλα τα προσόντα: αβοήθητο και υποτακτικό.
Το φιλμ απεικονίζει με μοναδικό τρόπο το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του σαδιστή χήρου. Τις φαντασιώσεις του για τη νεαρά με το αγγελικό πρόσωπο, τις ενοχές του για τις βρώμικες επιθυμίες του, το πένθος του για την πρώην γυναίκα του, τη σχέση με τη γραμματέα που ποτέ δεν πήρε στα σοβαρά, τον ασυνείδητο πόθο του για τη φίλη του γιου του.
Η πλοκή κινείται σε δύο επίπεδα: τον ορίζοντα γεγονότων και το φαντασιακό του ήρωα. Τα γεγονότα δείχνουν το χαρακτήρα του ανδρός και το δεύτερο την παράνοια και τις δαιδαλώδεις πτυχώσεις της ταραγμένης του ψυχής. Είναι προφανές ότι θύματα είναι όλοι στο φιλμ κι αυτό αποδεικνύεται με συγκλονιστικό τρόπο που θα σοκάρει εξαιρετικά τον απληροφόρητο θεατή όταν το δίπολο θύτης-θύμα αντιστρέφεται.
Η βία απεικονίζεται τελείως απροκάλυπτα και θα μπορούσαμε να πούμε ότι «είναι χειροπιαστή». Αυτή η σωματοποίησή της επιτυγχάνεται μέσω των βασανιστηρίων που υφίστανται τα κορμιά των ηρώων. «Τα λόγια ψεύδονται», μας λέει σε μια συγκλονιστική σκηνή η νεαρά, «ο πόνος όμως είναι απολύτως ειλικρινής» και «Ο άντρας φαίνεται από τον τρόπο που πονά»… και άλλα τέτοια.
Καταστατικό του ιστολογίου
1. Μπορεί ο καθένας να γράψει ό,τι θέλει σε αυτόν τον χώρο χωρίς να λογοκριθεί από κανέναν.
2. Όλοι είμαστε ίσοι και μπορούμε να πράξουμε ανάλογα με τις δυνάμεις και τη φαντασία μας.
3. Δεν μας απασχολεί το θέμα του καλού και του κακού.
4. Δεν υπάρχει εδώ μέσα δίκαιο και άδικο.
5. Μίλα όπως σκέφτεσαι.
2. Όλοι είμαστε ίσοι και μπορούμε να πράξουμε ανάλογα με τις δυνάμεις και τη φαντασία μας.
3. Δεν μας απασχολεί το θέμα του καλού και του κακού.
4. Δεν υπάρχει εδώ μέσα δίκαιο και άδικο.
5. Μίλα όπως σκέφτεσαι.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σινεμά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σινεμά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2012
Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012
Onibaba
Στην εκτεταμένη έρευνα για καλά θρίλερ βρέθηκα «φάτσα» που λένε με το “Onibaba”. Η ταινία βασίζεται σε βουδιστική παραβολή και εκτυλίσσεται ως μύθος. Η ιστορία σε αδρές γραμμές έχει ως εξής: κατά την περίοδο ενός καταστρεπτικού εμφυλίου, μια πεθερά και η νύφη της (ο γιος και σύζυγος λείπει στον πόλεμο) ζουν σκοτώνοντας λιποτάκτες στρατιώτες σε ένα απέραντο βάλτο με καλαμιές και τους πετούν σε ένα ξεροπήγαδο. Κάποια στιγμή επιστρέφει ο γείτονας χωρίς το σύζυγο και γιο των γυναικών και αρχίζει να πολιορκεί τη νέα και όμορφη χήρα πλέον κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της πεθεράς. Εκείνη ενδίδει στο ζωώδες πάθος και προκαλεί το φθόνο της ηλικιωμένης και το φόβο ότι θα την εγκαταλείψει σύξυλη. Κάποια στιγμή, μετά από αποτυχημένες προσπάθειες να την τρομάξει με την απειλή της θείας τιμωρίας συναντά ένα στρατηγό σαμουράι που φορά μια μάσκα δαίμονα. Τον σκοτώνει, την παίρνει και τη χρησιμοποιεί για να κατατρομοκρατήσει τη νύφη της που όμως ξεπερνά κάθε φορά το φόβο της προς χάριν της λαγνείας. Και τότε ως δια μαγείας επέρχεται η δαιμονική τιμωρία για όλους τους ήρωές μας.
Η σκηνοθεσία μαεστρική και μινιμαλιστική σε άσπρη μαύρη φωτογραφία. Σκιές και παιχνίδια με το φως, ο βάλτος με τις καλαμιές και οι έκλυτες πια ψυχές των χαρακτήρων δίνουν όλη τη σαπίλα των πολεμικών και παρακμιακών εποχών. Το ένστικτο κυριαρχεί της λογικής, τα πρόσωπα δε χάνουν χρόνο να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους καθ’ ότι η τάξη και η ειρήνη έχει εκλείψει με αποτέλεσμα να μην υπάρχει περιθώριο για ευκαιρίες χαμένες. Απόλυτη αποχαλίνωση των ηθών, ταραχή και δυσωδία δοσμένα με ένα σχεδόν συμβολικό τρόπο που ενώνει το ντεκόρ με την ανθρώπινη ταραχή της ψυχής, σαν η φύση να αποτελεί προβολή των άγριων ενστίκτων του ανθρώπου.
«Ανήκει στην κατηγορία του τρόμου;» θα διερωτηθεί ο δυτικός θεατής. Σαφώς, διότι περιέχει έγκλημα, βία και σήψη και επιπλέον θρησκευτική αγωνία για το αιώνιο ερώτημα αν πληρώνονται τελικά οι αμαρτίες μετά θάνατον ή στην ενθαδική ύπαρξη. Ξενίζει αλλά αν τη σκεφτείς σαν τα παραμύθια που σου έλεγε η γιαγιά για τις τιμωρίες των παραβατών της ηθικής τάξης των θεών μπορεί να σε υποβάλλει μια χαρά.
ΥΓ: Θα ήταν θανάσιμο σφάλμα να μην επισημάνουμε την εκπληκτική μουσική επένδυση της ταινίας. Κυριολεκτικά καθηλωτική.
Η σκηνοθεσία μαεστρική και μινιμαλιστική σε άσπρη μαύρη φωτογραφία. Σκιές και παιχνίδια με το φως, ο βάλτος με τις καλαμιές και οι έκλυτες πια ψυχές των χαρακτήρων δίνουν όλη τη σαπίλα των πολεμικών και παρακμιακών εποχών. Το ένστικτο κυριαρχεί της λογικής, τα πρόσωπα δε χάνουν χρόνο να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους καθ’ ότι η τάξη και η ειρήνη έχει εκλείψει με αποτέλεσμα να μην υπάρχει περιθώριο για ευκαιρίες χαμένες. Απόλυτη αποχαλίνωση των ηθών, ταραχή και δυσωδία δοσμένα με ένα σχεδόν συμβολικό τρόπο που ενώνει το ντεκόρ με την ανθρώπινη ταραχή της ψυχής, σαν η φύση να αποτελεί προβολή των άγριων ενστίκτων του ανθρώπου.
«Ανήκει στην κατηγορία του τρόμου;» θα διερωτηθεί ο δυτικός θεατής. Σαφώς, διότι περιέχει έγκλημα, βία και σήψη και επιπλέον θρησκευτική αγωνία για το αιώνιο ερώτημα αν πληρώνονται τελικά οι αμαρτίες μετά θάνατον ή στην ενθαδική ύπαρξη. Ξενίζει αλλά αν τη σκεφτείς σαν τα παραμύθια που σου έλεγε η γιαγιά για τις τιμωρίες των παραβατών της ηθικής τάξης των θεών μπορεί να σε υποβάλλει μια χαρά.
ΥΓ: Θα ήταν θανάσιμο σφάλμα να μην επισημάνουμε την εκπληκτική μουσική επένδυση της ταινίας. Κυριολεκτικά καθηλωτική.
Σκηνοθεσία Kaneto Shindô
Kwaidan
Τέσσερεις ιστορίες φαντασίας-τρόμου:
1. Black hair
2. Woman of the snow
3. Hoichi the earless
4. In a cup of tea
περιέχει αυτό το μικρό αριστούργημα του Κομπαγιάσι (βλ. Χαρακίρι).
Στην πρώτη, ένας φτωχός σαμουράι εγκαταλείπει την καλοσυνάτη γυναίκα του για να παντρευτεί μια πλούσια κοπέλα από συμφέρον. Αλλά οι τύψεις τον βασανίζουν και μετά από καιρό παίρνει την απόφαση να επιστρέψει και να επανορθώσει για όλο το κακό που της έκανε. Θα τα καταφέρει άραγε;
Στη δεύτερη, ένας νεαρός ξυλοκόπος έρχεται αντιμέτωπος με την Κυρία του χιονιού που του χαρίζει τη ζωή με την προϋπόθεση να μη μαρτυρήσει σε κανέναν όσο ζει ότι την είδε και τον άφησε να φύγει. Έως τη στιγμή όταν μετά από καιρό αποκαλύπτει το μυστικό…
Στην τρίτη, ένας νέος τυφλός μοναχός είναι αξεπέραστος στο biwa (παραδοσιακό έγχορδο όργανο). Αφηγείται καταπληκτικά το έπος, ως αρχαίος αοιδός , της φονικής τελικής ναυμαχίας ανάμεσα στις φατρίες Heike και Genji. Μέχρι που ένας υπηρέτης από τους νεκρούς εκείνους τον καλεί να τους τραγουδάει κάθε βράδυ, πράγμα που βάζει σε κίνδυνο την υγεία του. Ο ηγούμενος της μονής αποφασίζει να τον σώσει με ένα μικρό τίμημα δυστυχώς…
Τέλος, ένας συγγραφέας αφήνει ανολοκλήρωτο το έργο του γιατί αυτό γίνεται πραγματικότητα… με διαβολικό τρόπο.
Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτό το είδος horror «ποιητικό ή λυρικό τρόμο» γιατί πιο πολύ ενδιαφέρεται ο σκηνοθέτης να υπνωτίσει το θεατή και να τον περάσει στο βασίλειο του φανταστικού με την ιδέα ότι οι δυο κόσμοι των ζωντανών και των νεκρών σε κάποια αδιόρατα σημεία του διηνεκούς μπλέκουν μεταξύ τους, οπότε οι νεκροί συναντούν τους ζώντες με κακούς σκοπούς… παρά να τον τρομάξει με απότομες εναλλαγές σκηνών, ανείπωτη βία και αιματοκυλίσματα. Ο ρυθμός του φιλμ είναι ήρεμος και χαλαρωτικός, χωρίς εξάρσεις, η μουσική υπόκρουση σου χτυπάει στα μηνίγγια με κάθε εμφάνιση του φαντάσματος ή του υπερφυσικού και η φωτογραφία με τα χρώματα και τις ανορθόδοξες γωνίες λήψης δημιουργεί μια απόκοσμη, μοναδικής αισθητικής ομορφιάς, σύνθεση. Τι άλλο χρειάζεται κανείς; Μαγεία…
1. Black hair
2. Woman of the snow
3. Hoichi the earless
4. In a cup of tea
περιέχει αυτό το μικρό αριστούργημα του Κομπαγιάσι (βλ. Χαρακίρι).
Στην πρώτη, ένας φτωχός σαμουράι εγκαταλείπει την καλοσυνάτη γυναίκα του για να παντρευτεί μια πλούσια κοπέλα από συμφέρον. Αλλά οι τύψεις τον βασανίζουν και μετά από καιρό παίρνει την απόφαση να επιστρέψει και να επανορθώσει για όλο το κακό που της έκανε. Θα τα καταφέρει άραγε;
Στη δεύτερη, ένας νεαρός ξυλοκόπος έρχεται αντιμέτωπος με την Κυρία του χιονιού που του χαρίζει τη ζωή με την προϋπόθεση να μη μαρτυρήσει σε κανέναν όσο ζει ότι την είδε και τον άφησε να φύγει. Έως τη στιγμή όταν μετά από καιρό αποκαλύπτει το μυστικό…
Στην τρίτη, ένας νέος τυφλός μοναχός είναι αξεπέραστος στο biwa (παραδοσιακό έγχορδο όργανο). Αφηγείται καταπληκτικά το έπος, ως αρχαίος αοιδός , της φονικής τελικής ναυμαχίας ανάμεσα στις φατρίες Heike και Genji. Μέχρι που ένας υπηρέτης από τους νεκρούς εκείνους τον καλεί να τους τραγουδάει κάθε βράδυ, πράγμα που βάζει σε κίνδυνο την υγεία του. Ο ηγούμενος της μονής αποφασίζει να τον σώσει με ένα μικρό τίμημα δυστυχώς…
Τέλος, ένας συγγραφέας αφήνει ανολοκλήρωτο το έργο του γιατί αυτό γίνεται πραγματικότητα… με διαβολικό τρόπο.
Θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αυτό το είδος horror «ποιητικό ή λυρικό τρόμο» γιατί πιο πολύ ενδιαφέρεται ο σκηνοθέτης να υπνωτίσει το θεατή και να τον περάσει στο βασίλειο του φανταστικού με την ιδέα ότι οι δυο κόσμοι των ζωντανών και των νεκρών σε κάποια αδιόρατα σημεία του διηνεκούς μπλέκουν μεταξύ τους, οπότε οι νεκροί συναντούν τους ζώντες με κακούς σκοπούς… παρά να τον τρομάξει με απότομες εναλλαγές σκηνών, ανείπωτη βία και αιματοκυλίσματα. Ο ρυθμός του φιλμ είναι ήρεμος και χαλαρωτικός, χωρίς εξάρσεις, η μουσική υπόκρουση σου χτυπάει στα μηνίγγια με κάθε εμφάνιση του φαντάσματος ή του υπερφυσικού και η φωτογραφία με τα χρώματα και τις ανορθόδοξες γωνίες λήψης δημιουργεί μια απόκοσμη, μοναδικής αισθητικής ομορφιάς, σύνθεση. Τι άλλο χρειάζεται κανείς; Μαγεία…
Σκηνοθεσία Masaki Kobayashi
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012
127 ώρες (2010)
Πράγματι τόσο μου φάνηκε ότι διήρκησε η ταινία του Ντάνι Μπόυλ. Ας δούμε τις συνθήκες και τα δεδομένα όμως με τη σειρά.
Όσο για τη διάρκεια έπρεπε να είναι σαν την κριτική μου:εξαιρετικά βραχεία.
Κάπου είδα και αυτό:
"127 Hours" is like an exercise in conquering the unfilmable.
Ναι, μόνο που γκρεμοτσακίστηκε στο βάραθρο του απαράδεκτου.Πωπω! Φαντάσου να είχα πληρώσει να δω τις εστετίστικες ακροβασίες ενός σκηνοθέτη εν πειράματι...
Λοιπόν.Αρχίζω και θυμάμαι σκηνές σκόρπιες όπως και το "δέσιμο" τους...
Κάτι πουλιά, κάτι φαράγγια,λίγο νερό,δυο διάλογοι από κάνα 5λεπτο(μόνο),τη χαζόφατσα του Branco..Σούπα.
δείτε και το IMDB(ό,τι να'ναι...):
http://www.imdb.com/title/tt1542344/
- είχα όρεξη για θριλεράκι αλλά τελικά είδα αυτή
- είχα ακούσει την ιστορία στις ειδήσεις αν δεν κάνω λάθος που έκοψε το χέρι του όπως κάνουν τα κουνάβια και οι ασβοί στα δόκανα και σκέφτηκα ότι θα είναι ενδιαφέρουσα από άποψη θέματος
- είχα ένα ατύχημα με τη μοτοσικλέτα και έβγαλα τον ώμο μου...
Όσο για τη διάρκεια έπρεπε να είναι σαν την κριτική μου:εξαιρετικά βραχεία.
Κάπου είδα και αυτό:
"127 Hours" is like an exercise in conquering the unfilmable.
Ναι, μόνο που γκρεμοτσακίστηκε στο βάραθρο του απαράδεκτου.Πωπω! Φαντάσου να είχα πληρώσει να δω τις εστετίστικες ακροβασίες ενός σκηνοθέτη εν πειράματι...
Λοιπόν.Αρχίζω και θυμάμαι σκηνές σκόρπιες όπως και το "δέσιμο" τους...
Κάτι πουλιά, κάτι φαράγγια,λίγο νερό,δυο διάλογοι από κάνα 5λεπτο(μόνο),τη χαζόφατσα του Branco..Σούπα.
δείτε και το IMDB(ό,τι να'ναι...):
http://www.imdb.com/title/tt1542344/
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2012
The Texas chainsaw massacre 2 (1986)
Πώς να ξεκινήσω άραγε να μιλήσω για τη συγκεκριμένη πολύ «περίεργη» ταινία… Ειλικρινά, όσο και να σπάω το κεφάλι μου δε βρίσκω ένα επαρκές κίνητρο, για το οποίο να μπορώ με μια κάποια ασφάλεια να πω ότι στάθηκε ικανό να σπρώξει τον Tobe Hooper, μετά την τεράστια επιτυχία της πρώτης ταινίας και το σάλο που προκάλεσε, να φτάσει να γυρίσει τούτη εδώ! Μυστήριο η φύσις του ανθρώπου! Σηκώνω τα χέρια ψηλά! Τι να είχε άραγε στο νου του όταν με το sequel απομυθοποίησε εντελώς όλο το μεγαλείο της αρχικής ταινίας;
Ας πούμε λίγα λόγια για την υπόθεση: παίζουν οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι «κακοί» από το The Texas chainsaw massacre , μια κοπέλα πολύ όμορφη στα τζιν σορτσάκια της συν (οποία έκπληξις !) ο «πολύς» Dennis Hopper. Δείτε περίεργες συμπτώσεις: Hooper-Hopper. Ο χαρακτήρας που ενσαρκώνει είναι καρικατούρα περισσότερο και λέγεται Lefty Enright!!!
Δε συνεχίζω να λέω τίποτα άλλο παρά ότι πρόκειται περί φάρσας και όχι για ταινία τρόμου: όλα είναι σχεδόν καρτουνίστικα και δεν έχουν καθόλου ως στόχο να προκαλέσουν τρόμο στο θεατή. Περισσότερο θα γελάσετε και… αναπόφευκτα: θα βαρεθείτε… Sui generis το φιλμ επιδιώκει να συνδυάσει τον τρόμο με το bourlesque αποτυχημένα… Κρίμα!
Τι ζητάω από μια ταινία τρόμου;
Ας διαλογιστούμε λιγάκι πάνω σε αυτήν την ερώτηση… Φαίνεται τόσο απλό να κάνεις μια ταινία thriller αλλά από τα αποτελέσματα κρίνοντας… χμ … μάλλον πολύ δύσκολο!
Τι ζητάω λοιπόν; ΖΗΤΩ αγνό καθαρό τρόμο!!!
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο!
Θέλω να λιώσω από την αγωνία, να κοιτάω πίσω από την πλάτη μου κάθε 5 δεύτερα μην είναι κανένας, θέλω να ανατριχιάζω από την κορφή ως τα νύχια, να με πιάνει το στομάχι μου, να με πιάνει σύγκρυο, να τρέμουν τα πόδια μου, να παθαίνω ταχυπαλμίες, να σηκώνονται οι τρίχες της κεφαλής μου, να κατουριέμαι πάνω μου, να κλάνω πατάτες, πώς αλλιώς να το πω; Θέλω η αδρεναλίνη και όλα τα χημικά κατασκευάσματα που εκκρίνει το σώμα μου να με παραδίνουν σε αυτήν την έκσταση -το πιο σημαντικό- ΣΥΝΕΧΩΣ και με όλο και αυξανόμενη ένταση!!! Μέχρι να καταστραφεί το κεφάλι και το κορμί μου… Ζητάω πολλά άραγε; Μάλλον.
Αναρωτιέμαι μερικές φορές: οι σκηνοθέτες, γιατί ευθύνονται κυρίως αυτοί, ΔΕ βλέπουν τις ταινίες τους; Τρομάζουν; Κι αν όχι πώς είναι σίγουροι ότι οι θεατές θα τρομάξουν;
Θέλω να είναι σαν βόλτα με τρενάκι που πιάνει τα 200 χλμ/ώρα πριν πεις κίμινο και μετά σε στριφογυρίζει πέρα δώθε ενώ νιώθεις τα G να σου σφυροκοπούν το κορμί.
Σαν εκτόξευση πυραύλου… του οποίου η επιτάχυνση παραμορφώνει προσωρινά το πρόσωπο…
Σαν να τρέχεις με αγωνιστικό όχημα πηγαίνοντας στο όριο με δαγκωμένη ταυτότητα για να αναγνωρίσουν το πτώμα σου ο μη γένοιτο αργότερα… Ξέρω γω;
Έτσι μου φαίνεται το σωστό θρίλερ.
Χωρίς συγκίνηση και ενθουσιαστικές στιγμές πώς μπορεί να λέγεται θρίλερ; Αναιρεί την ετυμολογία του… Κυριολεκτικά : Ενθουσιασμός σημαίνει… Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο…
Τέλος πάντων θα πει κανείς βρε αδερφέ. Μα γίνεται να αρέσουν σε όλους όλα;
Πέρα από την ιδιοσυγκρασία και το προσωπικό γούστο υπάρχουν και μερικά «αντικειμενικά» πράγματα που τρομάζουν όλο τον κόσμο… Οπότε μπορούμε να ισχυριστούμε ότι κάποιος που θα χτυπήσει σε αυτό το τμήμα θα έχει αρκετή ανταπόκριση. Ποια είναι όμως αυτά τα κοινά; Σίγουρα η αιμορραγία. Είναι εγγεγραμμένο στο DNA το αίμα ως βασικός χυμός της ζωής –και η απώλεια του σοκάρει ειδικά όταν απειλεί την υγεία- και το δέος του θανάτου ο βασικός άξονας όπου εδράζονται όλοι οι υπόλοιποι φόβοι και τρόμοι.
Ωραία: Δηλαδή αν εγώ ας πούμε δείχνω φονικά και αιματοβαμμένα άτομα το πέτυχα; Το’ χω το ταινιάκι έτοιμο;
Ποσώς!!! Αυτό πρέπει, το λέμε και θα το ξαναλέμε μέχρι να ψοφήσουμε, να είναι ενδιαφέρον και να τραβάει την προσοχή με ένταση ή τουλάχιστον στη χειρότερη να ΜΗΝ είναι βαρετόοοοοοο…..
Άραγε σε ποια κατεύθυνση πρέπει να κινηθεί κάποιος για να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή;
Κατ’ αρχήν το θύμα δεν είναι δυνατόν να προκαλέσει καμία συγκίνηση αν το σκοτώσει κάποιος πολύ απλά ή γρήγορα… Μιλάμε για αυτονόητα πράματα, έτσι; Τουναντίον, όσο πιο αργός και βασανιστικός είναι ο θάνατος τόσο το καλύτερο… Προσοχή όμως: δεν πρέπει να χαθεί η επαφή με τη ρεαλιστική πραγματικότητα αν θέλουμε ένα ισχυρό αίσθημα σοκ, αλλιώς πάει περίπατο ο φόβος και αρχίζει το γέλιο, η ειρωνεία ή ακόμη χειρότερα η ανία… Για παράδειγμα, κόβω ένα χέρι με το πριόνι και μετά τη ρίχνω (την κοπέλα εννοείται) σε ένα καζάνι με βραστό λάδι και μετά μου φτύνει τα σπασμένα δόντια της (!!!) και με χτυπούν στην κόρη οφθαλμού και μου πέφτει από το χέρι το πριόνι και κόβω το σχοινί της χύτρας και πετάγεται έξω και την πυροβολώ με καραμπίνα και της σπάω το μηριαίο οστό και πάει λέγοντας… Καταλαβαίνετε τι εννοώ; Γιατί τότε γίνεται παρωδία.
Το ζητούμενο στην προκειμένη, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι να διατηρείται το θύμα στην κόψη του ξυραφιού για όσο γίνεται περισσότερο, σε μια κατάσταση μετέωρη ανά πάσα στιγμή ανάμεσα ζωής και θανάτου… Σαν έναν ακροβάτη που αιωρείται πάνω σε τεντωμένο σκοινί και το κενό χάσκει κάτω από τα πόδια του…
Μακρηγορώ χωρίς να μπορώ να σταματήσω…
Έχω θίξει πολλά θέματα και άλλα δεν τα έχω ακουμπήσει καν. Από την άλλη πλευρά δεν είχα σκοπό να δώσω οδηγίες καθ’ όσον δεν είμαι ειδήμων… Λέω τι μου αρέσει ή τι θα μου άρεσε να υπάρχει.
Ωστόσο, θα ήθελα να κάνω μια μικρή τελευταία νύξη για την αηδία… Είναι θεμιτή και άγια αλλά με μέτρο και στη σωστή στιγμή… Αν παρατηρήσετε κάποτε μέσα σε κάποιο φιλμ γυρίζεται μια σκηνή που δεν έχει κανένα ειρμό και σχέση με τα δρώμενα απλά και μόνο για να προκληθεί το αίσθημα της αηδίας… Φερ’ ειπείν: γίνεται κυνηγητό και το θύμα πέφτει μέσα σε ένα λάκκο όπου παρατηρείται μια εκπληκτική συμβίωση οργανισμών αηδιαστικών όπως αράχνες, ποντίκια, σκουλήκια κτλ. Για ποιο λόγο; Ουδείς γνωρίζει.
Όλα στο ξεκούδουνο…. Έλεος!!!!
Θα το πω με μια έκφραση: θέλω να χορτάσω τρόμο… Εύγευστο και καλομαγειρεμένο τρόμο!!! Όπως πάω και παραγγέλνω φαγητό και το κρίνω ευμενώς όταν μου γαργαλάει τον ουρανίσκο και μου καταλαγιάζει την πείνα, έτσι τα ίδια θέλω και απαιτώ από ένα θρίλερ!!! Πληρώνω στο κάτω κάτω της γραφής φίλε μου….
Με τιμή,
Καραμέτας Γεώργιος
Δευτέρα 27 Ιουνίου 2011
Love stories last only 90 minutes
Πρόσφατα (17 με 23 Φεβρουαρίου) πραγματοποιήθηκε στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος η 2η εβδομάδα βραζιλιάνικου κινηματογράφου και όπως έχω κόλλημα με οτιδήποτε βραζιλιάνικο αποφάσισα να παρακολουθήσω κάποιες ταινίες. Όσες μπορέσω τέλος πάντων…
Είδα τελικά δύο από αυτές που αν μη τι άλλο με εντυπωσίασαν : «Σχεδόν αδελφοί» και «Η μυρωδιά της αποχέτευσης». Η πρώτη αναφερόταν σε κοινωνικά και φυλετικά προβλήματα και στην ουτοπία της ισότητας και η δεύτερη ήταν ψυχογραφική μελέτη ενός ανθρώπου του οποίου η χαλασμένη αποχέτευση προκαλεί μια αλυσίδα εμμονών και προβλημάτων που τον οδηγούν στην καταστροφή ( η δεύτερη έχει εκκεντρικό χιούμορ και είναι κωμωδία! ).
Επίσης, όλοι θα έχετε ακουστά την «Πόλη του θεού». Εκτός από αυτό το μικρό αριστούργημα έχω δει και μία παρόμοιας θεματικής : το «Tropa de elite» που περιγράφει την εκπαίδευση της επίλεκτης ομάδας της αστυνομίας του Ρίο η οποία αναλαμβάνει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις φαβέλες εναντίον των εμπόρων ναρκωτικών που τις ελέγχουν. Εντυπωσιακά ρεαλιστικό.
Παρ’όλο που ομολογουμένως η εμπειρία μου από το σινεμά της Βραζιλίας είναι μικρή οφείλω να παραδεχτώ ότι προκαλεί εξαιρετικό ενδιαφέρον. Εξηγούμαι :
1.Κατ’αρχάς είναι η βία που λειτουργεί σα σκηνικό και σχεδόν την «αναπνέεις» σε κάθε καρέ. Βία σε όλα τα επίπεδα και μέσα σε αυτό το περιβάλλον βλασταίνουν ή καταστρέφονται οι ήρωες.
2.Μετά κάτι γίνεται με το ρυθμό: η Βραζιλία είναι χωνευτήρι απειράριθμων χαρακτηριστικών με προεξέχουσα την αφρικάνικη κουλτούρα. Εδώ συναντάει κανείς τη σάμπα και το πώς αυτή διαπερνά τον κοινωνικό ιστό συνάμα και την τέχνη. Επιπλέον το ποδόσφαιρο αντικατοπτρίζει αυτόν τον «βραζιλιάνικο» χαρακτήρα τον αλέγρο, το μυστικιστικό ,το θρησκευόμενο και επιθετικό.
3.Μετά ακολουθούν το τροπικό τοπίο με τις μαγευτικές παραλίες και το Καρναβάλι του Ρίο. Ειδικά το καρναβάλι περιέχει τόσο πολλά διονυσιακά στοιχεία που είναι να απορεί κανείς. Αν γιορτάζεται κάτι σ’ αυτό είναι πάνω απ’ όλα η αρχέγονη ζωώδης φύση και ο έρωτας χωρίς όρια. Όλα αυτά είναι εθνική και παραπέρα πανανθρώπινη κληρονομιά. Τι άλλο χρειάζεται να πει κανείς;
4. Από πολιτική και οικονομική άποψη ιδωμένο το βραζιλιάνικο σινεμά αντικατοπτρίζει με τη σειρά του την ανάπτυξη και την εξέλιξη του ίδιου του κράτους. Έτσι συνηθίζεται: σε κοινωνίες που ανέρχονται οικονομικά, οι τέχνες και τα γράμματα ανθίζουν με τη σειρά τους. Η Βραζιλία αποτελεί πλέον έναν από τους κολοσσούς της παγκόσμιας οικονομίας και μια από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες χώρες. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι πριν κάμποσα χρόνια βρισκόταν υπό τη μέγγενη του ΔΝΤ και κατάφερε μέσα σε ελάχιστο χρόνο να εξοφλήσει όλο το χρέος και επιπλέον να δανείσει με τη σειρά της το ΔΝΤ όταν εκείνο χρειάστηκε χρηματοδότηση…Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο!
Αυτό το γνωμικό λέει κι ο ήρωας της ταινίας μας όταν καταφέρνει να απατήσει με τη σειρά του τη συζυγό του. Είναι όμως όντως έτσι;
Συγγραφέας, με έλλειψη έμπνευσης περνάει τη ζωή του με την κληρονομιά που του άφησε η μητέρα του, 30άρης πια και παντρεμένος με την Τζούλια. Εκείνη φιλόδοξη και πολυάσχολη δεν έχει και πολύ όρεξη για σεξ… Παράλληλα η φίλη της μια αργεντινή χορεύτρια ονόματι Κάρολ του εξάπτει τη φαντασία. Ο Ζέκα πιστεύει ότι είναι χαρακτήρας μυθιστορηματικός στην πραγματική ζωή και κάνει το παν για να καταστρέψει τις σχέσεις του με τον έξω κόσμο σε μια αναζήτηση νοήματος. Ανικανοποίητος από τον εαυτό του «ξεδίνει» στο σεξ, στα ναρκωτικά και στην κραιπάλη. Τι περίεργο όμως!
Τίποτα δεν τον συγκινεί. Αγωνιά για την τύχη του, ψάχνει μία διέξοδο γιατί κάτι τον κεντάει. Αγνοεί προς το παρόν τι είναι αυτό. Καταδύεται στα παιδικά του χρόνια,το δωμάτιο, τα σχολικά γραπτά. Τι κάνει λάθος; Όλη η ταινία αποτελείται από τις υπαρξιακές αναζητήσεις του Ζέκα. Έχετε υπόψη σας τον Irvin Yalom, Εβραίο ψυχίατρο διεθνούς κύρους; Αυτός λοιπόν λέει παρομοίως και παραθέτω από μνήμης ότι υπάρχουν τέσσερα βασικά υπαρξιακά προβλήματα:
α. Η μοναξιά
β. Η απουσία νοήματος
γ. Ο θάνατος
δ. Η ελευθερία.
Ο ήρωάς μας διέρχεται σχεδόν απ’όλα τα στάδια μέχρι να ανακαλύψει την ταυτότητά του και το σκοπό του στην ενθαδική ζωή. Άραγε θα το κατορθώσει; Σκέφτεται και την αυτοκτονία εννοείται…Συνέχεια. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να σοβαρευτεί και να γίνει άντρας.
Εσύ μήπως έχεις κάποια ιδέα, φίλε αναγνώστη, τι συμβαίνει με το μυστήριο της ζωής;
Η μουσική της ταινίας θυμίζει λίγο από «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» όπως και ολόκληρο το φιλμ. Γι ‘αυτό μ’ αρέσει: μοιάζει με το ευρωπαϊκό στυλ κινηματογράφου.
Άραγε είναι αισθηματική κομεντί; Ο τίτλος μας δίνει ένα στοιχείο. Με τίποτα. Είναι λίγο πιο βαθυστόχαστη από τις αντίστοιχες επιφανειακές αμερικάνικες. Εδώ υπάρχει μια διάχυτη μελαγχολία. Πρόκειται περισσότερο για μια αφύπνιση και μια ψυχολογική μεταμόρφωση προς την ωριμότητα… Μήπως είναι σύμβολο της χώρας του ο Ζέκα;
ΥΓ: Κοίτα! Το μόνο που χρειάζεται είναι ανοικτό μυαλό και λίγη καλή θέληση. Έλα πες μου: δε βαρέθηκες να βλέπεις όλο τα ίδια και τα ίδια; Δεν είναι και αριστούργημα, δε χάνεις και κάτι αν δεν τη δεις αλλά ρίξε μια ματιά! Πραγματικά της αξίζει… Καλή προσπάθεια. Και χίλια bravo και στο έθνος που θα μας χαρίσει πάρα πολλά έχω την εντύπωση στο άμεσο μέλλον. Επιτέλους άκου κι αυτή τη θαυμάσια γλώσσα! Μαγεία…
2010, Σκηνοθεσία Paulo Halm
Tokyo story
Θέλω να συνεχίσω τον προβληματισμό μου από την προηγούμενη κριτική του «Κυνόδοντα» αντιπαραβάλλοντάς τον, άδικα υπό μίαν έννοια, διότι μοιάζει με σύγκριση μεταξύ Έβερεστ και Ολύμπου, με μια από τις 10 καλύτερες ταινίες από καταβολής κινηματογράφου ( ψηφίστηκε στο #7 στη λίστα με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών το Νοέμβριο του 2005 ). Με αφορμή το πρόσφατο τσουνάμι που χτύπησε αυτήν την αξιοθαύμαστη χώρα αλλά και για να επισημάνω τις χαώδεις διαφορές στη φιλοσοφία, στην κουλτούρα και στον τρόπο ζωής.
Αποδίδοντας έναν ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα και θέλοντας να δηλώσω τον απεριόριστο θαυμασμό για οτιδήποτε ιαπωνικό. ( Δύο είναι οι μεγάλες μου αγάπες: η Βραζιλία και η Ιαπωνία.)
Αν στον «Κυνόδοντα» το σενάριο είναι λιτό, τότε εδώ μιλάμε για τον ορισμό του Μινιμαλισμού: το storyline είναι η επίσκεψη ενός πολύ ηλικιωμένου ζευγαριού στο Τόκυο και η απόρριψη που βιώνουν από τα παιδιά τους. Μόνο η χήρα νύφη θα τους φερθεί ανθρώπινα. Τέλος.
Η ιαπωνική κοινωνία δίνει μεγάλη έμφαση στην ομαδικότητα και στους τύπους. Στην ταινία βλέπουμε πόσο πολύ έχουν αρχίσει να διαβρώνονται αυτές οι αξίες «εκ των έξω» με τη νίκη των Αμερικανών και την επικράτηση αργά αργά της κουλτούρας τους. Οι τύποι τηρούνται μεν αλλά είναι τελείως κούφιοι, κενοί περιεχομένου. Η αγάπη και ο σεβασμός στους γονείς έχουν εκλείψει και εκείνοι έχοντας εκπληρώσει τον προορισμό τους ως παραγωγικά και αναπαραγωγικά εργαλεία απορρίπτονται στον κάλαθο των αχρήστων. Αντιμετωπίζουν τον εγωισμό και την αδιαφορία των τέκνων τους. Και σ’ αυτό το σημείο ξεκινάει η ζεν θεώρηση του κόσμου και της ζωής.
Το ηλικιωμένο ζευγάρι, φορείς του καθαρού παραδοσιακού τρόπου, ειλικρινά παραδίδει μαθήματα ζωής με την ηρεμία, τον μεταξύ τους έρωτα, τη στωική του αταραξία. Μέχρι που πεθαίνει η Μάνα τόσο απλά όσο έζησε: σβήνοντας και αφήνοντας τον Πατέρα μόνο. Ο θάνατος είναι το γεγονός που εξισώνει κάθε ατομικισμό και οδηγεί σε μια σιωπηλή κατανόηση της γήινης ύπαρξης.
Η βαθιά αξιοπρέπεια και η τελετουργική καθημερινότητα των ηλικιωμένων, η σοφία του πατέρα και η άπειρη καλοσύνη της μητέρας πραγματικά σου φέρνουν δάκρυα συγκίνησης στα μάτια. Έως λυγμούς θα έλεγα. Δε μπορώ ειλικρινά να συγκρίνω αυτήν τη ματιά με τη δυτική: γεμάτη γκρίνια, εγωισμό, κακία και ανησυχία. Ο «Κυνόδοντας» είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της.
Τέλος, δε γίνεται να μην αναφερθώ στην τεχνική επιλογή του καδραρίσματος «κοντρ-πλονζέ» ( η κάμερα είναι τοποθετημένη σχεδόν στο πάτωμα και δείχνει ολόσωμες φιγούρες των ηθοποιών από κάτω με κλίση προς τα επάνω ) που την κάνει μανιέρα και σε άλλες ταινίες του. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται κάτι μοναδικό: μπροστά μας παύουμε να έχουμε μεμονωμένα πρόσωπα. Ατενίζουμε τον Άνθρωπο σε όλο του μεγαλείο και σε όλη του την τραγικότητα. Πώς να μη θαυμάσει κανείς αυτό το υπέροχο ον, να μη συγκινηθεί, να μην τον συμπονέσει, να μην τον αγαπήσει! Σε παρακαλώ στοχάσου πάνω στην ατέρμονη κίνηση των νερών του ποταμού του τελευταίου πλάνου: κοίτα πώς κυλά και διακλαδίζεται ο ποταμός… Πάντα ρει.
ΥΓ: Το μόνο που θα χρειαζόταν να γράψω έτσι για τη σύγκριση θα ήταν αυτό :
Σκέψου ο σεισμός και το τσουνάμι που ακολούθησε να είχαν χτυπήσει ΕΔΩ! Πιστεύω ακράδαντα ότι θα είχαμε πεθάνει ΟΛΟΙ!!!
Αποδίδοντας έναν ελάχιστο φόρο τιμής στα θύματα και θέλοντας να δηλώσω τον απεριόριστο θαυμασμό για οτιδήποτε ιαπωνικό. ( Δύο είναι οι μεγάλες μου αγάπες: η Βραζιλία και η Ιαπωνία.)
Αν στον «Κυνόδοντα» το σενάριο είναι λιτό, τότε εδώ μιλάμε για τον ορισμό του Μινιμαλισμού: το storyline είναι η επίσκεψη ενός πολύ ηλικιωμένου ζευγαριού στο Τόκυο και η απόρριψη που βιώνουν από τα παιδιά τους. Μόνο η χήρα νύφη θα τους φερθεί ανθρώπινα. Τέλος.
Η ιαπωνική κοινωνία δίνει μεγάλη έμφαση στην ομαδικότητα και στους τύπους. Στην ταινία βλέπουμε πόσο πολύ έχουν αρχίσει να διαβρώνονται αυτές οι αξίες «εκ των έξω» με τη νίκη των Αμερικανών και την επικράτηση αργά αργά της κουλτούρας τους. Οι τύποι τηρούνται μεν αλλά είναι τελείως κούφιοι, κενοί περιεχομένου. Η αγάπη και ο σεβασμός στους γονείς έχουν εκλείψει και εκείνοι έχοντας εκπληρώσει τον προορισμό τους ως παραγωγικά και αναπαραγωγικά εργαλεία απορρίπτονται στον κάλαθο των αχρήστων. Αντιμετωπίζουν τον εγωισμό και την αδιαφορία των τέκνων τους. Και σ’ αυτό το σημείο ξεκινάει η ζεν θεώρηση του κόσμου και της ζωής.
Το ηλικιωμένο ζευγάρι, φορείς του καθαρού παραδοσιακού τρόπου, ειλικρινά παραδίδει μαθήματα ζωής με την ηρεμία, τον μεταξύ τους έρωτα, τη στωική του αταραξία. Μέχρι που πεθαίνει η Μάνα τόσο απλά όσο έζησε: σβήνοντας και αφήνοντας τον Πατέρα μόνο. Ο θάνατος είναι το γεγονός που εξισώνει κάθε ατομικισμό και οδηγεί σε μια σιωπηλή κατανόηση της γήινης ύπαρξης.
Η βαθιά αξιοπρέπεια και η τελετουργική καθημερινότητα των ηλικιωμένων, η σοφία του πατέρα και η άπειρη καλοσύνη της μητέρας πραγματικά σου φέρνουν δάκρυα συγκίνησης στα μάτια. Έως λυγμούς θα έλεγα. Δε μπορώ ειλικρινά να συγκρίνω αυτήν τη ματιά με τη δυτική: γεμάτη γκρίνια, εγωισμό, κακία και ανησυχία. Ο «Κυνόδοντας» είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της.
Τέλος, δε γίνεται να μην αναφερθώ στην τεχνική επιλογή του καδραρίσματος «κοντρ-πλονζέ» ( η κάμερα είναι τοποθετημένη σχεδόν στο πάτωμα και δείχνει ολόσωμες φιγούρες των ηθοποιών από κάτω με κλίση προς τα επάνω ) που την κάνει μανιέρα και σε άλλες ταινίες του. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται κάτι μοναδικό: μπροστά μας παύουμε να έχουμε μεμονωμένα πρόσωπα. Ατενίζουμε τον Άνθρωπο σε όλο του μεγαλείο και σε όλη του την τραγικότητα. Πώς να μη θαυμάσει κανείς αυτό το υπέροχο ον, να μη συγκινηθεί, να μην τον συμπονέσει, να μην τον αγαπήσει! Σε παρακαλώ στοχάσου πάνω στην ατέρμονη κίνηση των νερών του ποταμού του τελευταίου πλάνου: κοίτα πώς κυλά και διακλαδίζεται ο ποταμός… Πάντα ρει.
ΥΓ: Το μόνο που θα χρειαζόταν να γράψω έτσι για τη σύγκριση θα ήταν αυτό :
Σκέψου ο σεισμός και το τσουνάμι που ακολούθησε να είχαν χτυπήσει ΕΔΩ! Πιστεύω ακράδαντα ότι θα είχαμε πεθάνει ΟΛΟΙ!!!
1953, Σκηνοθεσία Yasujirô Ozu
Κυριακή 26 Ιουνίου 2011
Zatoichi
Σίγουρα όλοι έχετε παρακολουθήσει την απογευματινή εκπομπή της τηλεόρασης του Σκάι «Το κάστρο του Τακέσι». Ο κ. Τακέσι συμμετέχει ο ίδιος στην τελική μάχη είτε πίσω από το τιμόνι του μεγάλου οχήματος ή ανεβασμένος στο αεροπλάνο και πυροβολώντας από ψηλά. Σας φαίνεται ΑΥΤΟΣ ο άνθρωπος να μπορεί να σκηνοθετήσει; Και μάλιστα από τις καλύτερες ταινίες του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου;
Ενδεικτικά αναφέρω: Πυροτεχνήματα (αριστουργηματικό), Το ταξίδι του Κικουτζίρο, Brother και Κούκλες (εκπληκτικό) οι οποίες του έχουν χαρίσει διεθνή αναγνώριση. Tα έργα του βρίθουν από βία και απόγνωση, από παραίτηση, μοιρολατρεία και πεσσιμισμό. Με εξαίρεση το συγκεκριμένο.
Υπόθεση
Ο τυφλός χειροπρακτικός Zatoichi περιπλανάται στις επαρχίες της ιαπωνικής υπαίθρου θεραπεύοντας και τζογάροντας με καταπληκτική επιτυχία. Υπάρχουν δύο αντίπαλες φατρίες που σκοπό έχουν να εξοντώσουν η μία τη άλλη. Τη λύση δίνει ο Zatoichi …με ένα λουτρό αίματος αλλά και απαράμιλλο στυλ.
Σενάριο, σκηνοθεσία και πρωταγωνιστικός ρόλος του ιδίου παιδιού θαύματος που «έκανε» δικό του το χαρακτήρα παρά τον απέδωσε πιστά.Ο τυφλός χειροπρακτικός Zatoichi περιπλανάται στις επαρχίες της ιαπωνικής υπαίθρου θεραπεύοντας και τζογάροντας με καταπληκτική επιτυχία. Υπάρχουν δύο αντίπαλες φατρίες που σκοπό έχουν να εξοντώσουν η μία τη άλλη. Τη λύση δίνει ο Zatoichi …με ένα λουτρό αίματος αλλά και απαράμιλλο στυλ.
Οι ξιφομαχίες σε πορώνουν με τη στυλιστική μαεστρία τους. Το αίμα είναι ψηφιακό οπότε δίνει μια διάσταση ψεύτικη λες και οι ηθοποιοί αντικαθιστούν manga χαρακτήρες. Σφαγές μέχρι εξαντλήσεως των αποθεμάτων!
Ο ρυθμός της δράσης είναι γρήγορος και κυλάει αβίαστα προς το μπουρλέσκ φινάλε της σκηνής όπου όλο το χωριό χορεύει ευτυχισμένο…κλακέτες. Απίστευτο!
Ιστορικά
Αποτελεί φόρο τιμής στις σειρές ταινιών με ήρωα την cult μορφή του Zatoichi των δεκαετιών του ’60 και αργότερα. Επίσης περιέχει παραπομπές σε παραδοσιακές σκηνές,ταινίες και σκηνοθέτες όπως: Ακίρα Κουροσάβα, Κένζι Μιζογκούτσι, Μασάκι Κομπαγιάσι κά.
«7 Σαμουράι» και «Γιοζίμπο», «Ο επιστάτης Σάνσο» και «Ουγκέτσου μονογκατάρι» , «Χαρακίρι» κά. Καθώς και στο αμερικανικό western.
Δεν έχω να πω κάτι άλλο. ΔΕΣ ΤΟ!!!
2003, Σκηνοθεσία Τακέσι Κιτάνο
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

