1. Μπορεί ο καθένας να γράψει ό,τι θέλει σε αυτόν τον χώρο χωρίς να λογοκριθεί από κανέναν. 2. Όλοι είμαστε ίσοι και μπορούμε να πράξουμε ανάλογα με τις δυνάμεις και τη φαντασία μας. 3. Δεν μας απασχολεί το θέμα του καλού και του κακού. 4. Δεν υπάρχει εδώ μέσα δίκαιο και άδικο. 5. Μίλα όπως σκέφτεσαι.
Πρέπει να τιμωρήσουμε το θράσος του πρώτου μεταδικτατορικού προέδρου της ΕΦΕΕ, που τόλμησε να γίνει αιμοσταγής Υπουργός Δημόσιας Τάξης. Ειδοποιήστε τους φίλους σας, πάρτε μαζί σας πανώ , ντουντούκες, ελληνικές σημαίες και πάμε όλοι μαζί να πούμε στην γειτονιά του πόσο άχρηστος και πόσο φασίστας είναι ο γείτονάς τους.
Σας περιμένω
Δημήτρης Κολλάτος
Πέμπτη, 7 Ιουλίου στις 6:30
Προσυγκέντρωση :Χολαργός , εκκλησία Αγ. Φανερωμένης
Κλειούς 56 (σπίτι Παπουτσή)
Ήμουν σχετικά μικρός όταν διάβασα το "Δαιμονισμένοι" του Φιόντορ Ντοστογιέβσκι,μόλις 23 ετών.Πώς αποφάσισα να το διαβάσω δεν το γνωρίζω επακριβώς, αλλά σίγουρα με οδήγησε εκεί ο άλλος δαίμων,ο Νίτσε.Σημειωτέον:μου είχε κινήσει την περιέργεια ο Σταβρόγκιν και ιδιαίτερα ο Κυρίλοφ που αναφέρει ο Αλμπέρ Καμύ στο "Σίσυφό" του.Τι δουλειά είχα εγώ με αυτούς τους περίεργους,μου λες;
Θα πρέπει να είμαι κι εγώ λίγο ή τουλάχιστον προσπαθούσα με νύχια και με δόντια να γίνω!Τέλος πάντων,πάντα μου άρεσε να διαβάζω και να μπαίνω "μέσα" στο βιβλίο: η ζωηρή μου φαντασία με έχει κακομεταχειριστεί πολλές φορές και συνεχίζει να το κάνει.Όσο σκέφτομαι τα ρίγη στην πλάτη από την ανάγνωση του "Ηλιθίου" και το αποκορύφωμα με το Ρασκολνικώφ του "Εγκλήματος και τιμωρίας"...
Και δεν τα έχω διαβάσει μια και δυο φορές μόνο!
[Αν θες να το αγοράσεις μην πάρεις τίποτα άλλο εκτός από Γκοβόστη γιατί εδώ μιλάμε για μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου]
Λατρεύω τις προκλήσεις οπότε ξεκίνησα να διαβάζω Ντοστογιέβσκι λόγω του μυθικού περιβλήματος που τον συνοδεύει: θεωρείται ο μεγαλύτερος μυθιστοριογράφος όλων των εποχών.Ένα διόλου ευκαταφρόνητο επίτευγμα,έτσι; Ο "Δαιμονισμένοι" ακολούθησαν δεύτεροι στη σειρά ανάγνωσης μετά τον "Ηλίθιο". Τι υπερβολική αυτοπεποίθηση! Ύβρις!Είχα πάρει μια πρώτη ιδέα και είχα πληροφορίες ότι αυτό είναι καταπληκτικό βιβλίο: αυτό που ακολούθησε δεν το περίμενα ποτέ ότι μπορεί να συμβεί σε μια ανθρώπινη ζωή.Ειλικρινά σου μιλάω αν δεν έχεις "γνωρίσει" αυτό το πρωτογενές χάος δεν έχεις "δει" τίποτα.Μου φαινόταν ότι βυθίζομαι στα άδυτα της Παγκόσμιας Αρχής,ότι μπαίνω στο ένδον μιας ολόκληρης μυστικής ύπαρξης.Τέτοιο σοκ έπαθα ξανά άλλη μια φορά μόνο, σε μεγαλύτερη βέβαια ένταση με το "Ζαρατούστρα"...
Ναι!Αν έγραφε ο θεός ΕΤΣΙ θα ήταν το γραπτό του.
Μερικά βιβλία είναι πολύ επικίνδυνα, γιατί περιέχουν ιδέες που συντρίβουν τις αναφορές σου μέχρι εκείνη τη στιγμή και σε αφήνουν έρμο και σακατεμένο να προσπαθείς να ξανασταθείς στα πόδια σου. Για τον άπειρο, αλλά ριψοκίνδυνο νεαρό που βιάζεται να μάθει πολλά πράγματα, μία είναι η κατάληξη.Θα σπάσει τα μούτρα του άπειρες φορές και ίσως κάποια στιγμή μάθει το πιο σημαντικό πράγμα: να μη βιάζεται!
Θα έχεις καταλάβει ότι τα λέω σε σένα για να τα ακούω ο ίδιος. Όμως, στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα...
Μεγαλύτερή μου επιθυμία είναι να μοιραστώ την εμπειρία μου από το βιβλίο παρά να γράψω μια "κριτική" κι αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είμαι κατ'επάγγελμα κριτικός.Επίσης, δε με υποχρεώνει κανείς όπως το Ντοστογιέβσκι να παραδώσω γραπτό κείμενο,οπότε θα συμπληρώνω κάθε φορά κάτι νέο ή θα αλλάζω κάτι που δε μου αρέσει και θα γράφω αργά,σταθερά και όταν έχω οίστρο.
Αυτό που με συναρπάζει στο βιβλίο του Λουίς Μπουνιουέλ είναι ο πλούτος και η ποικιλία αυτού του πολύχρονου βίου που μοιράστηκε ανάμεσα σε τόσες χώρες και πολιτισμούς.Ξεκινάει από τον Μεσαίωνα και φτάνει στη σύγχρονη εποχή. Περνά από τον σουρεαλισμό, τον Ισπανικό Εμφύλιο, το Χόλιγουντ, το Μεξικό. Μια ζωή γεμάτη χιούμορ, μοναξιά, φιλία, φαντασία, ιδωμένη από ένα από τα πιο διεισδυτικά βλέμματα του καιρού μας, το βλέμμα ενός γελαστού ή κάποτε μελαγχολικού ερημίτη.
Αυτό που επίσης συναρπάζει, όπως στα ισπανικά περιπετειώδη μυθιστορήματα, είναι η αγάπη για την ανάπαυλα, το ανέκδοτο, το χιούμορ. Ο Λουίς σταματά ξαφνικά, κάθεται κάτω από ένα δέντρο κι αρχίζει να μιλά για πράγματα σημαντικά: το κρασί, τον έρωτα, τον Θεό, το τυχαίο, το όνειρο και τον θάνατο. Αυτό το βιβλίο είναι η εικόνα ενός ξεχωριστού ανθρώπου, εκπληκτικός και κάποτε αλλόκοτος περίπατος στον ταραγμένο 20ό αιώνα… η μυστική περιπέτεια μιας ζωής που ταλαντεύεται ανάμεσα στο τυχαίο και την ελευθερία. (Κλοντ Καριέρ)
Μας καλύπτει ο Κλοντ Καριέρ για μια μεγάλη προσωπικότητα του περασμένου αιώνα; Προφανώς σε μεγάλο βαθμό.
Λουίς Μπουνιουέλ, σκηνοθέτης, μέλος της ‘’θρυλικής’’ τριάδας Λόρκα-Μπουνιουέλ-Νταλί.
Καθημερινή σοφία, οικουμενικά σχόλια & ερωτήματα μπλέκονται με χιούμορ σε ένα βιβλίο που διαβάζεται ποικιλοτρόπως ως Ιστορία, Βιογραφία, Σινεμά, Ψυχολογία, Τέχνη και εν πολλοίς ως φιλοσοφικό δοκίμιο. ΑΞΙΖΕΙ να το(ν) ανακαλύψετε.
Ο Τζον Γουίλιαμ Κολτρέιν (* 23 Σεπτεμβρίου1926 στο Χάμλετ/Νορθ Καρολάινα, † 17 Ιουλίου1967 στη Νέα Υόρκη) ήταν διάσημος αμερικανόςσαξοφωνίστας και συνθέτης της τζαζ.
Tο έργο του σημάδεψε την αφροαμερικανική μουσική παράδοση στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Ο Κολτρέιν θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους τζαζ συνθέτες και σαξοφωνίστες μαζί με τον Κόλμαν Χώκινς, τον Λέστερ Γιανγκ ή τον Σόνι Ρόλινς που επίσης καινοτόμησαν με το παίξιμό τους.
Αν και το πέρασμά του από τη μουσική σκηνή ήταν σύντομο -- η προσωπική του καριέρα κράτησε μόλις επτά χρόνια -- κατάφερε να αφήσει πίσω του μια πλούσια δισκογραφία, με περισσότερες από 50 ηχογραφήσεις. Το παίξιμό του αρχικά χαρακτηρίστηκε νεοτερικό, και σταδιακά ξέφυγε από τα όρια του συμβατικού αυτοσχεδιασμού, διχάζοντας κοινό και κριτικούς, ενώ κατά τα τελευταία χρόνια της δημιουργίας και της ζωής του ξεπέρασε τα όρια και πορεύτηκε σε μια σχεδόν μοναχική πορεία θρησκευτικής έκστασης.
Βιογραφικά στοιχεία
Ο Κολτρέιν γεννήθηκε στη Βόρεια Καρολίνα, σε μια εποχή έντονων φυλετικών διακρίσεων στην Αμερική. Στο περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Τζον Κολτρέιν κυριαρχούσαν δύο στοιχεία: η μουσική, αφού και οι δυο γονείς του -- έστω και ερασιτεχνικά -- είχαν σχετική ενασχόληση, και η θρησκευτικότητα, καθώς ο παππούς του ήταν πρεσβύτερος της εβραϊκής Εκκλησίας. Σε πολύ νεαρή ηλικία, αντιμετώπισε το θάνατο του πατέρα του, του παππού του και της θείας του, ενώ αυτή η περίοδος ταυτίζεται με την αρχή της ενασχόλησής του με τη μουσική.
Η πρώτη συμμετοχή του Κολτρέιν σε μουσικό σύνολο ήταν το 1939, σε μια ορχήστρα της Κοινότητας, όπου έπαιζε κλαρινέτο και γαλλικό κόρνο, ενώ στο άλτο σαξόφωνο στράφηκε όταν εντάχθηκε στη γυμνασιακή ορχήστρα. Τον Ιούνιο του 1943, μετακόμισε την Φιλαδέλφεια της Πενσυλβανίας και την περίοδο αυτή ξεκινά το ενδιαφέρον του για την τζαζ. Στο διάστημα 1945 - 1946 υπηρέτησε στο ναυτικό.
Μουσική σταδιοδρομία
Την πρώτη του ηχογράφηση -- εκτέλεση της κλασικής μπίμποπ (bebop) επιτυχίας «Hot House» -- την έκανε το 1946, στη διάρκεια της θητείας του, ενώ στις αρχές του επόμενου χρόνου, συμμετείχε στα μουσικά σχήματα The Joe Webb Band και The King Kolax Band. Σταδιακά στράφηκε από το άλτο στο τενόρο σαξόφωνο. Η σημαντική αυτή επιλογή αποδίδεται σύμφωνα με ορισμένους σε μια συνάντηση που λέγεται ότι είχε με τον Τσάρλι Πάρκερ, κατά την οποία διαπίστωσε ότι το άλτο σαξόφωνο είχε εξαντλήσει τα όριά του και έτσι αποφάσισε την εξερεύνηση του τενόρο. Η περισσότερο «πεζή» εκδοχή για την επιλογή του τενόρο σαξόφωνου από τον Κολτρέιν συνδέει το γεγονός αυτό με τη συμμετοχή του στην ορχήστρα του Έντι «Cleanhead» Βίνσον, ο οποίος έπαιζε άλτο. Στα μέσα της καριέρας του το ενδιαφέρον του προσέλκυσε το σοπράνο σαξόφωνο, ως αποτέλεσμα της γνωριμίας του με τον νεαρό τότε σαξοφωνίστα Στιβ Λέισι ο οποίος είχε ταχθεί στο όργανο αυτό.
Για τα επόμενα χρόνια ο Κολτρέιν πέρασε από πολλά σχήματα, όπως η μπάντα του Τζίμι Χιθ στα μέσα του 1948, η οποία την εποχή εκείνη εξελίχθηκε στη θρυλική The Howard McGhee All Stars. Το 1949 επέστρεψε στη Φιλαδέλφεια, και στα τέλη του χρόνου έγινε μέλος της μεγάλης ορχήστρας του Ντίζι Γκιλέσπι, όπου έμεινε μέχρι την διάλυση της το 1950. Ο Κολτρέιν συνέχιζε όμως να παίζει δίπλα στον Γκιλέσπι μέχρι την άνοιξη του 1951, εποχή κατά την οποία καταγράφεται δισκογραφημένο και το πρώτο του σόλο στη σύνθεση «We Love to Boogie» με τον Γκιλέσπι.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η εξάρτησή του από την ηρωίνη αποτέλεσε αιτία της εκπαραθύρωσής του από σημαντικά μουσικά σχήματα της εποχής εκείνης, με κυριότερο την ορχήστρα του Τζόνι Χότζις και αργότερα το ιστορικό μουσικό σχήμα του Μάιλς Ντέηβις, στο οποίο συμμετείχε από το 1955. Η συνεργασία του με τον πατέρα της κουλ τζαζ (cool jazz) αποτέλεσε το πρώτο σημείο καμπής στην καριέρα του Κολτρέιν, αφού τον καθιέρωσε πραγματικά ως μεγάλο μουσικό. Ο Μάιλς Ντέιβις ξεκινούσε την εποχή εκείνη τη δεύτερη καριέρα του -- αφού είχε καταφέρει να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά -- κερδίζοντας την αναγνώριση του κοινού στο μεγάλο φεστιβάλ τζαζ του Νιούπορτ, που συνοδεύτηκε από ένα σημαντικό δισκογραφικό συμβόλαιο και την ευκαιρία να σχηματίσει το δικό του μουσικό σχήμα. Έτσι βρέθηκαν να παίζουν και να ηχογραφούν μαζί ο Τζον Κολτρέιν, ο πιανίστας Ρεντ Γκάρλαντ, ο μπασίστας Πολ Τσέιμπερς και ο ντράμερ «Philly» Τζόε Τζόουνς, οι οποίοι επρόκειτο να συνοδεύσουν τον Κολτρέιν στις πρώτες ηχογραφήσεις που έκανε αργότερα με το όνομά του.
Οι σημαντικές στιγμές της συνεργασίας του Κολτρέιν με τον Ντέιβις έχουν καταγραφεί στα Round About Midnight, The New Miles Davis Quintet του 1955 και στα ιδιαίτερα σημαντικά Cookin (1957), Relaxin (1957), Workin (1958), και Steamin (1961). Την ίδια περίοδο ο Κολτρέιν είχε αρχίσει να κερδίζει τη φήμη ενός σημαντικού μουσικού και η παρουσία του εντοπίζεται σε πολλές ηχογραφήσεις διαφόρων δισκογραφικών εταιρειών. Το καλοκαίρι του 1956 οι σχέσεις του με τον Ντέιβις πέρασαν σοβαρή κρίση με αποκορύφωμα την απόλυση του από το σχήμα, τον Οκτώβριο, λόγω της αδυναμίας του να απεξαρτηθεί από την ηρωίνη, κάτι το οποίο κατάφερε χρόνια αργότερα.
Ο Κολτρέιν επέστρεψε στο σχήμα του Μάιλς Ντέιβις το φθινόπωρο του 1957. Το μεσοδιάστημα της απουσίας του καταγράφεται η συνεργασίας του με τον Τελόνιους Μονκ στο κλαμπ Five Spot, ενώ ο Κολτρέιν ανέπτυξε παράλληλα μια διαφορετική τεχνική, «φυσώντας» ταυτόχρονα περισσότερες από μία νότες. Στην εποχή αυτή ανήκουν πολλοί προσωπικοί του δίσκοι, όπως τα Coltrane, Lush Life -- The Last Trane και John Coltrane With the Red Garland Trio.
Σταθμός στην δισκογραφία του Κολτρέιν θεωρείται η ηχογράφηση του Blue Train, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1957. Δυο χρόνια αργότερα ο Κολτρέιν συμμετείχε στην ηχογράφηση του δίσκου του Μάιλς Ντέιβις Kind of Blue. Το έργο αυτό θεμελίωσε τη modal jazz, στην οποία οι αυτοσχεδιασμοί βασίζονται στις κλίμακες και όχι στις συγχορδίες. Παράλληλα, όμως, ο Κολτρέιν ηχογραφούσε τα προσωπικά του άλμπουμ, όπως το Giant Steps και το Coltrane Jazz, και τον Απρίλιο του 1960 εγκατέλειψε την μπάντα του Ντέιβις δημιουργώντας το ιστορικό κουαρτέτο με τον πιανίστα Μακόι Τάινερ, τον μπασίστα Στιβ Ντέιβις και τον ντράμερ Έλβιν Τζόουνς.
Μια ακόμα σημαντική στιγμή στη δημιουργική πορεία του Κολτρέιν ήρθε το χειμώνα του 1960, με την διασκευή της σύνθεσης «My Favorite Things», από το μιούζικαλ Η μελωδία της ευτυχίας, των Ρίτσαρντ Ρότζερς και Όσκαρ Χάμερσταϊν Β'. Η διασκευή αυτή σηματοδότησε την εποχή της αλλαγής για τα δεδομένα της τζαζ. Η εκτέλεση του Κολτρέιν, πέρα από την τεράστια εμπορική επιτυχία, δημιούργησε το πρότυπο της σύνθεσης-εισαγωγής στην τζαζ μουσική. Ο Κολτρέιν είχε μετατρέψει ένα κλασικό βαλς σε πεδίο άσκησης της modal jazz, αναπτύσσοντας έναν καμβά από ιδέες που έμενε πια στους άλλους μουσικούς της τζαζ να τις επεξεργαστούν και να τις εξελίξουν. Ο ίδιος ο Κολτρέιν επαναλάμβανε την εκτέλεση του με κάθε ευκαιρία στις ζωντανές εμφανίσεις του.
Την εποχή αυτή στο σύνολο του Κολτρέιν προστέθηκε και ο κορυφαίος της αβάν γκαρντ (avant-garde) Έρικ Ντόλφι, συνεργασία που καταγράφεται δισκογραφικά στο Live at the Village Vanguard. Η παραγωγή του Κολτρέιν συνεχίστηκε με τίτλους όπως τα Coltrane, Ballads, Duke Ellington and John Coltrane, και John Coltrane with Johnny Hartman, ενώ η «απογείωση» προς το χώρο της free jazz, με κυρίαρχο στοιχείο την απελευθέρωση της φόρμας, άρχισε με το Impressions (1963), για να ακολουθήσει την ερχόμενη χρονιά το Live at Birdland και κυρίως το Crescent (1964).
Το 1965 ο Κολτρέιν κατέθεσε το έργο που προσδιόρισε τη σχέση του με τη θρησκευτικότητα και αποτελεί την περισσότερο βατή δουλειά του στην κατεύθυνση αυτή, το A Love Supreme.Ηχογραφήθηκε το Δεκέμβριο του 1964 και είναι ένας εκτεταμένος τελετουργικός αυτοσχεδιασμός αφιερωμένος στο Θεό.Έργο απλό ως σύλληψη αλλά σπάνιας εσωτερικής δύναμης, ξεπέρασε τελικά το ένα εκατομμύριο αντίτυπα σε πωλήσεις.
Το 1966 πρόλαβε να δει την κυκλοφορία του Kulu Se Mama και του Meditations, ενώ η ηχογράφηση του Expression ολοκληρώθηκε λίγες μέρες πριν από το θάνατο του από καρκίνο.
Στα χρόνια που ακολούθησαν πλήθος ακυκλοφόρητου υλικού πήρε τη θέση του στις προθήκες των δισκοπωλείων όλου του κόσμου, με σημαντικότερα τα Live at the Village Vanguard Again!, Om, Cosmic Music, Selflessness, Transition, Sun Ship, Africa/Brass, Vol. 2, Interstellar Space, και First Meditations (For Quartet).
Πολλές από τις ηχογραφήσεις που κυκλοφόρησαν μετά το θάνατο του κέρδισαν σειρά διακρίσεις Grammy, όπως τα The Coltrane Legacy, Alternate Takes, Afro Blue Impressions και Bye Bye Blackbird.
Πηγή: http://el.wikipedia.org/wiki/Τζον_Κολτρέιν
Κουρελόχαρτο έκαναν της συνθήκη της Γενεύης αστυνομία, ΜΑΤ, ομάδες ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, χθες στην πλατεία Συντάγματος. Υπενθυμίζω ότι οι διεθνείς συμβάσεις, υπερέχουν του εσωτερικού δικαίου της χώρας. Και φανταστείτε ότι είμαστε εν καιρώ ειρήνης! Παρακάτω, παραθέτω ένα-ένα τα άρθρα που καταπάτησαν χθες οι δυνάμεις καταστολής:
Κεφάλαιον ΙΙ
Άρθρον 12
Απαγορεύεται αυστηρώς πάσα προσβολή εις τη ζωήν ή το πρόσωπόν των, και πλην άλλων η εξόντωσης των βαρέως πασχόντων, ο φόνος, η βάσανος, η εσκεμμένη εγκατάλειψίς των άνευ ιατρικής περιθάλψεως ή άνευ περιποιήσεως, επί σκοπώ έκθεσίς των εις κίνδυνον μεταδόσεως ασθενείας ή μολύνσεως επί τούτω δημιουργηθείσης.
Άρθρον 15
Ανά πάντα χρόνον και δη μετά συμπλοκήν, τα εν συρράξει Μέρη θα λαμβάνουν άνευ χρονοτριβής όλα τα δυνατά μέτρα προς αναζήτησιν και περισυλλογήν των τραυματιών και ασθενών προς προστασίαν των κατά της λεηλασίας και κακομεταχειρίσεως και προς εξασφάλισιν της αναγκαίας περιθάλψεως.
Άρθρον 18
Η στρατιωτική αρχή οφείλει να επιτρέψη εις τους κατοίκους και τας οργανώσεις περιθάλψεως, ακόμα και εις περιοχάς όπου γίνεται εισβολή ή αίτινες ευρίσκονται υπό κατοχήν, να συλλέγουν και να νοσηλεύουν εθελουσίως τους τραυματίας και ασθενείς οποιασδήποτε εθνικότητος.
Κεφάλαιον ΙΙΙ
Άρθρον 19
Αι μόνιμαι υγειονομικαί εγκαταστάσεις και οι κινητοί σχηματισμοί της Υγειονομικής Υπηρεσίας εν ουδεμίας περιπτώσει δύνανται να αποτελέσουνς αντικείμενον επιθέσεως αλλά είναι εν παντί καιρώ σεβασταί και προστατευόμεναι υπό των εν συρράξει Μερών. Αι αρμόδιαι αρχαί θα μεριμνήσουν ώστε οι προαναφερόμεναι υγειονομικαί εγκαταστάσεις και σχηματισμοί ώσιν κατά το δυνατόν ούτω τοποθετημένοι ώστε ενδεχόμεναι επιθέσεις κατά στρατιωτικών στόχων να μη θέσουν αυτούς εις κίνδυνον.
Άρθρον 21
Η προστασία η οφειλομένη εις τας νομίμους εγκαταστάσεις και εις τους κινητούς σχηματισμούς της Υγειονομικής Υπηρεσίας δε δύνανται να τερματισθή ει μη μόνο εάν ταύτα χρησιμοποιηθούν εκτός της ανθρωπιστικής των αποστολής, εις πράξεις επιζημίους διά τον εχθρόν.
Άρθρον 23
Εν καιρώ ειρήνης τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη και μετά την έναρξιν των εχθροπραξιών τα εν συρράξει μέρη θα δύνανται να δημιουργήσουν επί του ιδίου των εδάφους, ζώνας ή τόπους υγειονομικούς ωργανομένους εις τρόπον ώστε να προστατεύουν από τας συνεπείας του πολέμου τους τραυματίας και τους ασθενείς ως και το προσωπικόν το επιφορτισμένον την οργάνωση και διοίκηση των ζωνών και τόπων τούτων και την περίθαλψιν των εκεί συγκεντρωθησομένων προσώπων.
Άρθρον 24
Το υγειονομικόν προσωπικόν το αποκλειστικώς απασχολούμενον εις την αναζήτησην, παραλαβήν, μεταφοράν ή θεραπείαν των τραυματιών και των ασθενών ή εις την πρόληψιν των ασθενειών, το προσωπικόν το αποκλειστικώς χρησιμοποιούμενον εις την διοίκησιν των υγειονομικών σχηματισμών και εγκαταστάσεων, θα τυγχάνουν σεβασμού και προστασίας ανά πάσαν περίστασιν.
Άρθρον 25
Οι ειδικώς εκπαιδευθέντες ίνα χρησιμοποιηθούν ως νοσοκόμοι ή βοηθητικοί τραυματιοφορείς προς αναζήτησιν, παραλαβήν, μεταφοράν ή θεραπείαν των τραυματιών και ασθενών, θα τύχουν επίσης σεβασμού και προστασίας εάν ευρίσκονται εν τη εκτελέσει των ως άνω καθηκόντων των κατά την στιγμήν της επαφής αυτών μετά του εχθρού ή της περιελεύεσεώς των εις την εξουσίαν του.
Κεφάλαιον VI
Άρθρον 35
Τα μεταφορικά μέσα τα χρησιμοποιούμενα διά τους ασθενείς και τραυματίας ή το υγειονομικόν υλικόν θα είναι σεβαστά και θα έχουν το αυτό δικαίωμα προστασίας ως και οι κινητοί υγειονομικοί σχηματισμοί.
Κεφάλαιον VIII
Άρθρον 46
Απαγορεύονται τα αντίποινα κατά των τραυματιών, ασθενών, του προσωπικού ή του υλικού του προστατευόμενου υπό της Συμβάσεως.
Άρθρον 49
Τα Υψηλά Συμβαλλόμενα Μέρη υποχρεούνται να λάβουν άπαντα τα αναγκαία νομοθετικά μέτρα διά τον καθορισμόν των κυρώσεων των επιβλητέων εις τα πρόσωπα, άτινα προέβησαν ή έδωσαν εις άλλους διαταγήν να προβούν εις οιανδήποτε σοβαράν παράβασιν της παρούσης Συμβάσεως ως αι παραβάσεις καθορίζονται στο επόμενον άρθρον.
Έκαστον Συμβαλλόμενον Μέρος θα έχη την υποχρέωσιν να αναζητήσει τα πρόσωπα τα κατηγορούμενα ότι προέβησαν ή έδωσαν εις άλλους διαταγήν να προβούν εις οιανδήποτε των σοβαρών τούτων παραβάσεων και οφείλει να παραπέμψει τα πρόσωπα ταύτα ενώπιον των Δικαστηρίων του, οιαδήποτε και αν είναι η εθνικότης των. Δύνανται επίσης, εάν το προτιμά, και υπό τους προβλεπόμενους υπό της ιδίας αυτού νομοθεσίαςόρους, να παραδώση τα ειρημένα πρόσωπα προς εκδίκασιν εις έτερον Συμβαλλόμενον Μέρος, το οποίον ενδιαφέρεται διά την δίωξίν των.
Έκαστον Συμβαλλόμενον Μέρος θα λάβη τα αναγκαία μέτρα διά την κατάπαυσιν ενεργειών αντικειμένων εις τας διατάξεις της παρούσης Συμβάσεως, και πέραν των σοβαρών παραβάσεων, αίτινες καθορίζονται εις το επόμενον άρθρον.
Άρθρον 50
Σοβαραί παραβάσεις είναι εκείναι, αίτινες περιλαμβάνουν οιανδήποτε των κάτωθι πράξεων, εάν αύται διεπράχθησαν εναντίον προσώπων ή αντικειμένων τα οποία η Σύμβασις προστατεύει: ο εκ προθέσεως φόνος, βάσανος ή άλλη απάνθρωπος μεταχείρισις, η εκ προθέσεως πρόκλησις μεγάλης οδύνης ή σοβαρά προσβολή κατά της σωματικής ακεραιότητος ή της υγείας, η καταστροφή και ιδιοποίησις κατά τρόπον παράνομον και εις ευρείαν κλίμακα, η μη δικαιολογουμένη υπό στρατιωτικής ανάγκης.
Για τη μελέτη και τη συλλογή των άρθρων, Αλεξάνδρα Μαρία Τράγκα
